Vereniging - Lorraine 2006
Verslag Lorraine 2006
Donderdag 25 mei 2006-05-28 (dag 1)
Toen we de carpoolparking te Merelbeke rond 6.00u opreden, stond de bus al klaar. Onder een miezerig regentje werden de eerste begroetingen uitgewisseld en de bagage overgeladen. Nadat we onze kleine Torben hadden geïnstalleerd kwam Gilbert aangereden, en toen werd met vereende krachten de enorme etensvoorraad in de bus gestouwd. Stipt om 6.30u vertrok de bus naar onze eerste bestemming van deze driedaagse uitstap : Chairière in de Belgische Ardennen.
Het miezerig regentje bleef duren en had meteen de toon gezet voor de ganse driedaagse. Waarschijnlijk ook hierdoor was Hugette Reynaerts geveld door een griepje, en kon ze ons zelf niet rondleiden in de vallei van de Lingue. Gans deze vallei staat te koop, en de pas door Huguette opgerichte lokale afdeling van Natagora (de Waalse tegenganger van Natuurpunt) heeft daar zijn oog op laten vallen. Natuurpunt Gent heeft toegezegd bij te dragen aan de financiering van een eventuele aankoop, en bij wijze van kennismaking waren wij voor onze eerste wandeling uitgenodigd in deze vallei.
De vallei kan worden getypeerd als “geaccidenteerd” : prachtige stukken bos en nat grasland doorsneden met asfalt- en aardeweggetjes, huizen, weiden en akkers. Na een korte klim vanuit het centrum van Chairière slaan we een landweg in, en dra wordt de eerste meikever gespot. Alle insecten die we vangen zijn traag door de koude van de regenachtige dag. Met een bruine kikker demonstreert Dominique ons de eerste keer zijn kennis van amfibieën, en we luisteren aandachtig naar zijn interessante uiteenzetting. Alle boomstammen die we tegenkomen worden omgerold, en dat leidt al snel tot de vondst van de eerste hazelworm. Eric demonstreert hoe je een riviertje (de Lingue) moet oversteken, wat gretige navolging vindt bij de kinderen. Carina spot nog een kuifmees, en dat is zowat de meest interessante waarneming van de dag.
Met goed weer had er waarschijnlijk meer gezeten in deze wandeling, maar in ieder geval was niemand ontevreden toen we doorweekt het dorpscafé “Les crêtes” mochten overrompelen voor onze picknick. Niet alleen veel warme dranken maar ook nogal wat zwaardere biertjes ging vlot over de toog. Van binnen en van buiten opgewarmd bezetten we terug onze bus, op naar de volgende wandeling!
Maarten Trybou
Verslag donderdagnamiddag (dag 1)
Na het verorberen van onze meegebrachte picknick in een bomvol plaatselijk cafeetje ging de ganse groep weer de bus op richting eindbestemming.
Onderweg werd nog eventjes halt gehouden aan één van de mooiste uitkijkpunten in onze eigen Ardennen, nml Rochehaut. Bij stralend weer moet dit een prachtuitkijkpunt over de kronkelende Semois zijn, zelfs nu met een mistige blik konden we er van genieten. De steile ravijn deed onze plattelandsbewoners er toch aan denken dat ons klein landje verschillende reliefvormen kent. Weer de bus op naar een volgende kleine stop in Mouzon. Aan de imposante abdijkerk, Eglise Abattaile, geïnspireerd op de kathedraal van Laon pikken we wat met eigen vervoer gekomen medereizigers op. De kerk zelf heeft een muziekaal en historisch belangrijk barok orgel en een mooie voorgevel. Maar vandaag zat het pragramma al zo vol en bleef er geen tijd over voor een bezoekje ( op vorige reizen kwam dit al aan bod).
We volgden dan maar verder de kronkelende Maas, hier is kiekendief vaak waar te nemen.
Een natte troep met modderschoenen in en uit laten stappen op een bus vraagt om vertragingen in het programma, dus de oorlogsmonumenten onderweg werden van het boekje geschrapt. Er stond ons nog een heel mooie wandeling te wachten die startte ergens op de D101 aan een “ Ancienne maison forestière” en eindigde in de buurt van Deux Nouds.
En of ze mooi was, het was een opeenstapeling van oh’s en ah’s. Een pracht van orchideeën, waaronder: vogelnestje, soldaatje, wit bosvogeltje en nog meer. Ook nog gouden sleutelbloem, welriekende salomonszegel, vleugeltjesbloem, wilde marjolein, bijenblad en het heel giftige peperboompje. En hoe kan het ook anders, Konjef was mee dus zagen we veel soorten loopkevers ( ook enkele typische oud bos soorten) , konden we meermaals het klein vliegend hert bewonderen en was het enthousiasme van het zoeken naar die kriebelbeestjes zo groot dat zelfs de brilkoker van Rita V.R. als tijdelijke opslagplaats dienst deed ( de beestjes kropen wel in de voering en waren er moeilijk uit te halen).
Waarschijnlijk moeten de vogelkijkers ook het één en ander gehoord en gezien hebben maar ik had het al zo druk met de plantenweelde en de insectenrijkdom dat ik enkel op vogelgebied onthouden heb dat het geluid van een fluiter is alsof je balletje op de grond gooit en dit altijd maar rapper en rapper wegbotst.
Op landschapgebied was het ook een mooie ervaring, een afwisseling tussen bossen en weilanden. Velen konden het niet laten van de prachtige kronkelende weg tussen de velden te fotograferen. Ook de ruines van de “abbaye de l’Etanche” hadden een bepaalde aantrekkingskracht.
Aan het aankomstpunt Deux Nouds stond onze allergetrouwe buschauffeur ( ook hij heeft al meerdere Lorraine reizen meegemaakt) ons op te wachten. Een korte rit naar het hotel, vlug uitpakken, douchen en iets proper aantrekken en dan gezamenlijk aan tafel voor een heerlijke maaltijd. Aperitief van het huis op basis van mirabellen, een heerlijk vispasteitje, eendebil met groentjes, en lekkere mirabellenijs als afsluitertje.
De avondwandeling; ons lekker eten verteren, een klein aantal vleermuizen en enkele goede imitaties van uilen door Dominique ; bracht ons tot rust.
Lorraine 2006 dag 2
Vrijdag, koninginnendag van de Lorrainedriedaagse. Dit is immers de enige dag die we volledig in de Lorraine spenderen. Een dag die traditiegetrouw begint met een vroege morgenwandeling door de mirabellenboomgaarden van Heudicourt. Voor de dapperen wel te verstaan, want niet iedereen brengt de moed op om na een avondlijk bachanaal om 6 uur ’s morgens present te geven.
Wat deze keer behoorlijk meeviel, want de 14 dapperen hebben dit jaar een opkomstrecord gevestigd. De boomgaarden, dat is natuurlijk voor de vogels, in de eerste plaats om de elusieve Draaihals te horen en als het even kan te zien. Die Draaihals, dat is een raar verhaal, want Eric beweert er met pakken (allé, toch 4) te zien tijdens zijn voorbereidingstochten, en we zien of horen ook regelmatig Draaihals de andere jaren, maar nooit als het moet: tussen de mirabellen ’s morgens vroeg. Zo ook dit jaar, alvast één traditie die in ere gehouden wordt.
Voor de rest mochten we niet klagen. De Reetjes waren present op de gewone plaats aan de woudzoom, en de te verwachten soorten als Boompieper, Geelgors, Roodborsttapuit en Nachtegaal waren op het appel. Eventjes liet ook een een Boomleeuwerik enkele tonen van zijn volle, weemoedig dalende zang horen. Genoeg om ons op te winden en voor de rest op onze honger te laten zitten. Het zijn nochtans de mannetjes die zingen bij de leeuweriken.
De voormiddagwandeling was, zo je wil, een herkansing voor vorig jaar in het prachtige moerasbos “Forêt de la Reine”. Vorig jaar waren we immers volledig uitgeregend (het regende blaasjes), en hoewel het ook dit jaar durfde druppelen bleven we meestal droog. In tegenstelling tot vorig jaar hadden we deze keer een herpetoloog annex pedagoog in goede doen bij, die ronduit vertelde over het verschil tussen kikkervisjes van Pad en Bruine Kikker, over hoe dat Groene Kikkercomplex nu juist in elkaar zit, en die er – noblesse oblige – ook in slaagde een joekel van een zwanger Vuursalamanderwijfje te vinden. Dit alles tot groot jolijt van de kinderen, die het soms wel moeilijk hadden om te begrijpen dat die salamandertjes het eigenlijk niet zo leuk vinden om gepakt te worden.
Dominique toonde ons ook wat je er zoal voor over moet hebben toen die Vuursalamander zijn arm letterlijk onderplaste – nooit gedacht dat er zoveel vocht uit een toch wel relatief klein beestje kon komen. Wat natuurlijk nog niet te vergelijken valt met wat een entemoloog moet doorstaan – van die laatste soort hadden we een topexemplaar op wereldniveau bij. Loopkevers die hun maaginhoud op zijn arm uitstorten of die zoutzuur in zijn richting spuiten, Konjev is het allemaal gewoon. Zijt daarmee getrouwd natuurlijk, als meneer thuiskomt van een excursietje. Enfin, Konjev was onder de indruk van het Forêt de la Reine, waar hij verschillende indicatorsoorten van oude bosbestanden vond – dit wil zeggen soorten die erop wijzen dat het bos wel degelijk oud is, omdat ze enkel in oude bossen voorkomen. Om het met Konjev’s woorden te zeggen: het verschil met Vlaanderen is niet zozeer het aantal soorten, maar de overvloed waarmee je ze vindt in de Lorraine. Zoiets noemt men rijkdom...
En och ja, ik zou het bijna vergeten: Withalsvliegenvanger, een koppeltje ongeveer op dezelfde plaats als vorig jaar, druk heen en weer vliegend rond de nestopening. Prachtig natuurlijk, overvloedig de tijd gehad om ze te observeren, op zichzelf maakt dit de reis de moeite waard. Al de rest is bonus, en wat voor één. Wat was dat ook weer... rijkdom, zeker?
Met al dat moois waren we hopeloos laat voor het middagmaal (vlug even het traditioneel meertje gedaan met een koppeltje Bruine Kiek en een Zwarte Wouw of 4, Buizerd en ander grut waarmee je de tijd doodt tot de ***** picnic geserveerd is). Voor wie twijfelt, die ***** is geen krachtwoord, maar het sterrengehalte van wat Gilbert en team weer en opnieuw tevoorschijn toveren. Waarvoor hulde. Keizer Karel zou er fier op zijn (inside joke, zorg dat je er volgend jaar bij bent om te begrijpen!).
En, de namiddag, kon het beter? Welja, het kon. Rijkdom nietwaar. Eric slaagde er weer in om een volledig nieuwe wandeling op het programma te plaatsen, die ons dit maal naar de kalkhellingen van Blagney-Ecrouves leidde, met als kers op de taart een prachtig uitzicht over de vlakte van de Woëvre – de vlakte tussen Maas en Moezel. En onderweg leuke dingen voor de mensen zoals daar zijn een dassenburcht, een vlakte vol met Bokkenorchissen en Hondskruid (zo een grote densiteiten heb ik van beide soorten nog nooit gezien), uitgebloeid Wildemanskruid (prachtig tijdens de bloei zei Rita met weemoed) en hier en daar specialekes als Esparcette, Kogelbloem, Harige Ratelaar en Blauwe Sla.
De terugweg tenslotte was bijzonder interessant voor de vogelaars onder ons, die konden likkebaarden bij Grauwe Klauwier, Boomleeuwerik, Appelvink, Gekraagde Roodstaart en Grauwe Gors. Wat wil je nog meer om een mooie dag af te sluiten?
Verslag derde dag
Het opstaan werd al wat lastiger, na twee volle boeiende dagen. Vandaag konden we meteen te voet op pad naar de Lac de Madine. De nachtegaal en de grauwe gors verwelkomden ons, en éénmaal in het gebied werden we overweldigd door de karekiet in het riet. Zoeken was dat, om dat kleine vogeltje te vinden! De zwarte wouwen keken nieuwsgierig toe vanuit de lucht. Een ooievaar voerde zijn jongen. De tocht leidde ons tussen waterpartijen, rietland en natte bosjes door. De lucht bleef een grote variatie aan grijs en grauw vertonen. Al kregen we geen vleugje blauw te zien, zo nu en dan wisten enkele zonnestraaltjes zich toch door het dikke wolkenpak heen te boren. Het leek soms zelfs of onze jas wat droogde…
Na afloop bracht de bus ons naar wat een leuke piknikplaats leek te worden, maar de regendruppels beslisten daar anders over. Dan maar weer afdruipen naar het hotel, waar de fantastische piknik natuurlijk ook smaakte, niet in het minst die lekkere vlaaienstukjes op het eind.
Tijdens de namiddag stond nog de Site des Eparges op het programma, met zijn ijzingwekkende bomkraters. Dominiek en zijn companen haastten zich om een bonte collectie amfibieën te voorschijn te toveren. Vooral de geelbuikvuurpad, met zijn hartvormige ogen en het traantje van Pierrot zal niemand meer vergeten. Talrijke vinpootsalamanders, een alpenwatersalamander en ten slotte ook de lang gezochte grote dikke kamsalamander, de kinderen wisten niet waar eerst gekeken. Ze wisten snel de vinpootsalamanders van de hongerige glazenmakerlarven te redden. En Dominiek legde in sneltreintempo alle eigenheden en verschillen uit.
We dachten dat de terugtocht nu zou aanvangen, maar aan de bus stond ons nog een leuke verrassing te wachten, de finishing touch van een prachtig georganiseerde driedaagse. Wie wil weten wat het was houdt best de tochtenkalender van volgend jaar in de gaten!
Met veel dank aan de organisatoren!
Dag 3
Vanmorgen stonden we weer vroeg op en gingen naar het ontbijt. Daarna hadden we nog wat tijd om te spelen, want onze ouders waren alle bagage aan het inpakken om in de bus te steken. Toen alles in de bus zat vertrokken we vanuit het dorpje voor de eerste wandeling. Die wandeling leidde ons langs het Lac de Madine. We moesten ons met de buggy’s en de paraplu’s een weg banen tussen de plassen. Aan de rand van het bos vonden we een babysalamandertje en enkele insecten. De jongens vonden er een hazelwormen we mochten hem eens vasthouden. We ploeterden verder langs de meren tot in het bos waar we enkele kikkers vonden. Toen er eindelijk een beetje zon was kregen we te maken met een hele kolonie muggen. Nadat we nog eventjes doorstapten, kwam de bus in zicht en konden we uitrusten. Toen reden we met de bus tot aan de picknickplaats, maar omdat het weeral aan het regenen was en we dus onmogelijk buiten konden picknicken mochten we naar de ontbijtzaal van het hotel. Toen iedereen zijn buikje rond had gegeten en een avondmaal had klaargemaakt vertrokken we terug met de bus en sommigen gingen al naar huis met de auto. We gingen aar een herdenkingsplaats voor oorlogsslachtoffers. In de oorlog hebben bommen er immense putten gemaakt en nu staat er in sommige water en zijn het dus poelen geworden. We ontdekten er heel wat waterdiertjes o.a. de kamsalamander, de vinpootsalamander en de poelkikker. Toen we terug in de bus zaten kregen de volwassenen nog een drankje en daarna gingen we terug naar huis.
Het was een leuke maar natte driedaagse.
